Part 78 >> สัญญาด้วยหัวใจ ❤

posted on 01 Nov 2010 17:45 by noritz68

[TONO Part]

วันรุ่งขึ้น

และด้วยคำยุยงของไอ้เก่ง ทำให้ผมต้องมายืนคอตกอยู่หน้าห้องของริท ใช่ครับ ผมออกมาที่โรงพยาบาลอีกครั้ง ซึ่งผมก็สวนกับไอ้เทวรุจที่เพิ่งออกไป โชคดีที่มันไม่เห็นผม

แกร๊ก!

ผมหมุนลูกบิดช้าๆ พบเพียงร่างเล็กนอนหลับปุ๋ยอยู่บนเตียง ผมยืนพิงขอบประตูมองคนตัวเล็กอย่างมีความสุขก่อนจะปิดประตูลงแล้วเตียมตัว กลับคอนโด

จะกลับง่ายๆ แบบนี้เหรอวะ...ผมมองประตูก่อนจะเปลี่ยนแถบการเยี่ยมของริท

“เปลี่ยนเป็น งดเยี่ยม ผู้ป่วยต้องการพักผ่อน ซะเลย” จะได้ไม่มีคนมารบกวนเรา

ผมตัดสินใจเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับล็อคประตูเอาไว้ป็นการป้องกันสองชั้น

“ริท...” ผมเรียกชื่อคนตัวเล็กเบาๆ ก่อนจะจูบกลีบปากบางเบาๆ ก่อนที่ริทจูบตอบด้วยสัญชาตญาณ เพราะโดนผมจูบบ่อย จนกลายเป็นคนจูบเก่งไปซะแล้ว

“อะ..อือ..” ริทครางอือ เมื่อผมเลื่อนใบหน้าไปเม้มที่ต้นคอระหงเบาๆ

“พี่รักริทนะ” ผมกระซิบก่อนจะเปลี่ยนท่าไปเป็นคร่อมคนตัวเล็กที่กำลังหลับไม่รู้เรื่องแทน

ผมรู้ นี่มันโรง’บาล

ผมรู้ ว่าตอนนี้ริทป่วย...แล้วไง?

“อ๊ะ!” ร่างบางครางอย่างตกใจเมื่อรู้สึกถึงเสื้อที่เริ่มหลุดออกจากกาย ทั้งๆ ที่ความหนาวจากเครื่องปรับอากาศน่าจะทำให้ขนลุกซู่ แต่คนตัวเล็กกลับรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก ก็แหงล่ะ ผมกอดเจ้าริทแน่นเลยนี่

“อ๊า...อ๊ะ!” ผมขบเม้มยอดบนเนินอกทั้งสองข้างอย่างเมามัน ค่อยๆ กัดตรงปลายมันทีละนิดแล้วใช้ลิ้นอาบน้ำลายโลมเลียทั่วบริเวณนั้น ก่อนจะลากลิ้นลงมาจนถึงขอบกางเกง...

แต่ก่อนที่ผมจะทำอะไรไปมากกว่านั้น มือเรียวก็ตะครุบฝ่ามือที่กำลังจะปลดกางเกงเขาออกเสียก่อน

“ลามก” ริทเอ็ดเบาๆ

“ก็พี่อดใจไม่ไหวนี่ครับ” ผมตอบด้วยน้ำเสียงออดอ้อนแต่ก็ไม่ยอมลุกออกจากการคร่อมคนตัวเล็กสักที ผมประคองใบหน้าริทขึ้นมาก่อนที่ริมฝีปากเราจะประกบแลกน้ำลายเป็นการชดเชย สำหรับเรื่องเมื่อวานนี้

“อ๊ะ! อย่า...” ริทจิกไหล่ผมเบาๆ เมื่อเห็นว่ามือของผมเริ่มไม่อยู่สุข บีบเคล้นส่วนเว้าด้านหลัง

“ก็ได้ๆ พี่เห็นว่าริทไม่สบายอยู่หรอกนะ ไม่งั้น...ไม่หยุดแค่นี้หรอก”

ริทเขินหน้าแดงก่ำ จนทำให้ผมอดจรดจมูกลงบนหน้าผากมนไม่ได้ นั่นไงความเนียนของผมกำเริบ สังเกตได้จากปลายจมูกที่ไล้ลงจากที่เปลือกตา ไล้ตามโครงหน้า และสูดเอาความหอมจากซอกคอที่มีรอยแดงเป็นจ้ำๆ อยู่

“แน่ะ! อีกแล้วนะพี่โน่”

“ถ้าริทไม่ห้ามพี่กู่ไม่ลับจริงๆ นะเนี้ย” ผมยิ้มล้อเลียนก่อจะลดตัวลงมานั่งเก้าอี้ข้างเตียงเหมือนเดิมแต่ก็ยังกุมมือ เล็กไว้อยู่

“รู้ได้ไงว่าเป็นพี่?”

“ก็คนที่ชอบฉวยโอกาสอยู่ตลอดเวลามีแค่พี่นั่นแหละ”

“ใครจะไปแสนดีแบบ...อ๊ะ!” ผมเบิกตาโพลงเมื่อริทโฉบเข้ามาปิดริมฝีปากของผมด้วยรสจูบหวานๆ

“ตอนนี้มีแค่ริทกับพี่โตโน่...อย่าเอาคนอื่นมายุ่งได้มั้ย?”

ตอนแรกผมคิดว่าริทก็ยังตัดใจจากไอ้เทวดารุจไม่ได้ แต่หลังจากที่ริทยืนยันกับผมว่ามันเป็นแค่ ‘คนอื่น’ แล้ว ผมก็สบายใจขึ้นเยอะ เพราะนี่เป็นสิ่งยืนยันได้ว่า...ริทรักผมคนเดียว แต่แค่มีเหตุผลบางอย่างที่ริทยังไม่ยอมบอกผมสักทีว่าทำไมต้องยอมมันด้วย

ซึ่งผมก็ขอเป็นพระเอกที่จะไม่ก้าวก่ายเรื่องของริทจนเขาอึดอัด

“แล้วนี่ไม่โกรธพี่แล้วเหรอ?” ผมถามขึ้น

“ริทไม่เคยโกรธพี่โตโน่เลยนะ แต่ที่ริทตบหน้าพี่...เพราะริทไม่ต้องการให้เขาไปยุ่งกับพี่หรือคนอื่นอีก”

“ริทครับ” ผมจูบที่หลังมือเรียวเบาๆ “ตราบใดที่พี่ยังอยู่ตรงนี้ริทไม่ต้องกลัวอะไรนะ พี่จะไม่ยอมให้ใครมาทำอะไรคนที่พี่รักเด็ดขาด ไม่ว่าใครหน้าไหนทั้งนั้น...”

ผมเอามือเรียวมาแนบใบหน้า ริทรั้งผมเข้าไปกอดและมีเสียงสะอื้นนิดๆ

“ริทอาจจะยังไม่ใช่คนของพี่แบบเต็มตัว...แต่ริทรู้มั้ย...ว่าพี่เป็นคนของริทตั้งแต่ที่พี่พูดคำว่ารักออกไปแล้ว”

“ฮึก...ริทขอโทษนะ” คนตัวเล็กผละออกแล้วแตะที่รอยแดงบนใบหน้าของผม ผมส่ายหน้าเบาๆ แล้วเอื้อมมือไปลูบเรืยนผมที่ไม่ยาวมากนักแต่กลับนุ่มเหมือนผ้าแพรชั้นดี

“พี่ก็ไม่โกรธริทเหมือนกันครับ”

“พี่โตโน่อย่าทิ้งริท อย่าทิ้งริทไปไหนนะ...”

“ริท...พี่ทิ้งหัวใจตัวเองไม่ได้...” ผมบอกแล้วดึงคนตัวเล็กมากอดแนบอก

“ริทรักพี่โตโน่นะ”

ไม่ว่าริทจะมีเหตุผลอะไรพี่รับได้เสมอ...ขอแค่ริทยังยืนยันคำเดิม...คำว่ารัก...

“พี่รักริท...แล้วก็จะรักจนวันสุดท้ายที่พี่ยังหายใจ”

...พี่ก็พร้อมจะใช้ทั้งชีวิต...ไว้ปกป้องริทจากอันตรายทั้งปวง

“พี่ต้องสัญญานะว่าจะไม่ทำให้ริทเสียใจอีก ฮึก...”

ไม่ว่าคนทั้งโลกจะสั่งให้ริทเลิกกับพี่...ขอแค่ริทเชื่อใจพี่...อยู่ข้างๆ พี่...