Part 71 >> เริ่มพูดความจริง

posted on 23 Oct 2010 21:59 by noritz68

[ICE Part]

แปลก...

ทำไมผมไม่รู้สึกเป็นห่วงพี่ริทเลยนะ ทั้งๆ ที่ผมควรจะวิ่งไปดูก่อนพี่โน่เป็นประจำ

ทำไมผมถึงไม่อยากปล่อยมือคนข้างๆ เพื่อไปหาพี่ริท ทั้งๆ ที่ผมน่าจะทิ้งเขาไว้โดยไม่แยแส

“เป็นอะไรเหรอไอซ์”

เสียงพี่กันปลุกผมขึ้นจากภวังค์ ผมมองคนข้างๆ แล้วอดยิ้มไม่ได้

“อ๊ะ!” ผมสะดุ้งแล้วขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจความรู้สึกตัวเอง ทำไมต้องยิ้มแบบมีความสุขล่ะ?

พี่กัน...แค่ผมอยู่ใกล้ๆ พี่ผมก็สามารถยิ้มได้แล้วเหรอ?

“เป็นอะไรหรือเปล่าไอซ์” เขาเพิ่มน้ำเสียงมากขึ้น

“บัน...”

“ฮะ??”

“บันว่ารักแกบ แบบว่ารัก ‘กัน’ ^O^”

“บ้า!” เขาทุบอกผมสองสามที

ผมฉีกยิ้มแล้วโอบไหล่พี่กันมานั่งที่ชานไม้ ตอนนี้เป็นเวลาพักเพราะพี่ริทอาการไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ครูแหม่มเลยสั่งพักด่วน ผมนั่งลงข้างพี่กันแล้วเอนหัวไปซบไหล่เขาเฉย

“จะมาอ้อนอะไรอีกล่ะ” เขาถามอย่างรู้ทัน

...พี่กันน่ะ รู้ใจผมไปซะทุกเรื่อง

“แค่อยากใช้เวลาอยู่กับพี่นานๆ ...” ผมพูดพลางเปลี่ยนท่ามาหนุนตักนุ่มๆ

“ไอซ์...” พี่กันครางเสียงแผ่วก่อนจะใช้มือลูบเส้นผมที่ปกคลุมศีรษะของผมไปพลางๆ

“ถ้าวันนึงพี่ทำอะไรที่ผิดมากๆ ...ไอซ์จะเกลียดพี่มั้ย?”

...พี่กันครับ ถ้าเป็นเมื่อก่อนผมก็คงตอบว่า ไม่เกลียด ...แต่คำตอบมันก็เป็นเพียงคำโกหกของเด็กเลี้ยงแกะคนนึง แต่ในวันนี้ ณ เวลานี้ ผมก็ขอยืนยันคำตอบเดิม...

“ผมไม่มีวันเกลียดพี่”

พี่คงจะคิดว่ามันเป็นการหลอกลวงเหมือนเช่นเคย แต่พี่จะรู้มั้ย...

...ว่าผมเริ่มพูดความจริงกับพี่มาตั้งนานแล้ว

[End ICE Part]

[GUN Part]

“ผมไม่มีวันเกลียดพี่”

...แต่พี่อยากให้ไอซ์เกลียดพี่...เกลียดพี่ให้มากๆ

ผมฉุกคิดอะไรบางอย่าง ที่เขาพูดมามันก็เป็นแค่การโกหกเท่านั้นแหละ เชื่อถือไม่ได้

“แต่ไอซ์แค่ไม่รักพี่ใช่มั้ย?”

“พี่กัน...” ไอซ์ครางเบาๆ แล้วเลื่อนมือขึ้นมาประคองใบหน้าผมให้สบตาเขา

“ไม่เป็นไรหรอก ไอซ์ถือซะว่าพี่ไม่ได้พูดแล้วกันนะ..ฮึก”

นี่เหรอเสียงคนจะแก้แค้น? ไอ้กัน! มึงเลิกทำตัวแบบนี้ได้แล้ว

“แต่พี่ขอถามอะไรอย่างนึงก่อนที่ทุกอย่างมันจะจบลง....”

“ความรู้สึกของไอซ์ต่อพี่ในตอนนี้มันมากขึ้นจากเมื่อก่อนหรือเปล่า?”

[End GUN Part]

[ICE Part]

“ความรู้สึกของไอซ์ต่อพี่ในตอนนี้มันมากขึ้นจากเมื่อก่อนหรือเปล่า?”

หลังจากจบคำถามของพี่กันผมก็รู้สึกถึงสัมผัสชื้นที่หยดแหมะลงบนใบหน้าของผม ผมโน้มท้ายทอยของพี่กันลงมาก่อนจะประกบริมฝีปากเบาๆ ผมถอนจูบออกโดยที่ปลายจมูกของเรายังแตะกันอยู่

ที่พี่ไม่ยอมถามผมตรงๆ ว่า ‘ไอซ์รักพี่บ้างหรือเปล่า’ เพราะพี่กลัวเจ็บใช่มั้ยพี่กัน?

ยิ่งพี่รักผมมากเท่าไหร่ ผมก็ยิ่งอยากฆ่าตัวเองให้ตายเท่านั้น...

“มากขึ้นสิ...” ผมตอบยิ้มๆ แล้วบดขยี้ริมฝีปากบางด้วยสัมผัสที่มอบให้

ลิ้น ร้อนตวัดเกี่ยวตักตวงความหวานก่อนที่ลิ้นเรียวจะดันอีกฝ่ายออกมาแต่ก็ไม่มี ทีท่าว่าจะหยุดลงเพียงเท่านั้น...เพราะร่างสูงเปลี่ยนจากท่าหนุนตักยันตัว เองขึ้นคร่อมร่างเล็กไว้ก่อนจะลูบไล้แผ่นหลังของคนตัวเล็กเป็นสัญญาณบอกความ ปรารถนาของเขา ร่างบางครางอือเมื่ออาภรณ์ถูกปลดเปลื้อง...ริมฝีปากร้อนขบเม้มแสดงความเป็น เจ้าของทั่วแผ่นอก

“อ๊ะ...พะ...พอเถอะไอซ์...”

“อย่ากวนสิ” คนอายุอ่อนกว่าดุร่างบางอย่างเอ็นดูแล้วโน้มใบหน้าลงดูดดุนปลายปถุมถันจนเริ่มแข็งตัว

“อ๊า! อ๊ะ...แฮ่ก...พะ..พี่ต้อง อือ~ ขึ้นคอนเสิร์ตนะ..อ๊า~”

“ดีซะอีก อ๊า! จะ..ได้ออกกำลังกายก่อนขึ้นไง อืออออ~”

สองร่างมอบสัมผัสรักแลกเปลี่ยนกันจนทั้งคู่เหนื่อยหอบนอนกองกับชานไม้ซุกอ้อมกอดของกันและกัน

“เหนื่อยเหรอ” ถามเสียงเบาพลางใช้ริมฝีปากจูบซับเหงื่อที่ผุดออกมาจากหน้าผากมนของพี่กันแล้วโอบร่างเล็กไว้ในอ้อมแขน

“อือ...นี่มันก็ค่ำแล้วพี่ว่าเรารีบแต่งตัวกันเถอะ” พี่กันตอบรับก่อนจะควานเอาเสื้อเชิ้ตมาสวม ในขณะที่เขากำลังติดกระดุมผมก็สวมกอดคนตัวเล็กแล้วเอาคางเกยไหล่บางไว้ก่อนจะระดุมจูบพวกแก้มนุ่มหลายที

“อา...ชื่นใจชะมัด ^___^”

“รีบไปแต่งตัวได้แล้ว...ป่านนี้ทุกคนรอทานข้าวหมด...ริทก็คงรอนาย” พี่กันพูดเสียงแผ่ว

“พี่กัน...”

[End ICE Part]

[GUN Part]

นี่คงหมดหน้าที่ของเราแล้วสินะกัน...ฮึก

แค่เป็นที่ระบายอารมณ์ทางเพศให้เขา พอเสร็จเขาก็จะกลับไปหาคนที่เขารัก

“พี่กัน...” ไอซ์ครางเบาๆ แต่มันก็มากพอที่ผมจะได้ยินเพราะเขาอยู่ใกล้ชิดผมมาก

“พี่เข้าใจฐานะของตัวเองดีไอซ์ ไม่ต้องกังวล” ผมบอกแล้วขยับกายเบาๆ เพื่อสะบัดไอซ์ให้หลุด

ฐานะ...ที่เรียกว่า ‘นางบำเรอ’ น่ะ...พี่รู้ซึ้งกับความหมายของมันดี

“นึกเหรอว่าผมไม่รู้ว่าพี่คิดอะไรอยู่น่ะ!” นอกจากเขาจะไม่ปล่อยผมแล้วยังโอบรัดแน่นกว่าเดิมอีก

“ปล่อยเถอะไอซ์...”