เวอจิ้นนาย...ฉันขอนะ !

            [GENG Part]

            ตอนนี้รู้สึกเหมือนหลายๆ คู่จะลงตัวแฮปปี้ ฝ่ายเมะชนะตลอด แต่มาดูคู่ผมมั่ง =O= ทำไมผมต้องยอมเซนตลอดเลยเนี้ย! ตอนนี้เรานั่งเล่นอยู่โซฟากลางบ้านครับ ไอ้โน่ก็คอยหยอกล้อริทอย่างมีความสุข ไอ้ไอซ์ก็เอะอะหอม เอะอะจูบกัน =O=! แต่ผม...นั่งพับเพียบอยู่พื้นแล้วจ้องมองคนรักดูทีวีอยู่บนโซฟาด้วยสายตาละห้อย!

            “เซนนน~ ให้พี่ดูบอลเถอะน้า~ มันนัดสำคัญมากๆ เลย T^T”

            “ไม่ เซนดูอะไรอยู่ไม่เห็นเหรอ”

            เอ่อ...โดราเอมอน ช่อง 9 เนี้ยนะ!! =O=+++

            “ครับ ฮืออออ~” ผมปล่อยโฮ (จอมปลอม) ออกมาดั่งลั่นบ้าน เซนมองผมแล้วพูดเบาๆ

            “พี่เก่ง..” เยส! ที่รักผมกำลังจะกลับมาแล้ว “เงียบๆ หน่อยหนวกหู =_=+”

            “หะ..หา?” ผมอ้าปากหวอรอให้แมลงวันมาวางไข่ ผมทำท่าร้องไห้กระซิกๆ เดินออกไป

            “พี่เก่ง...” เชอะ! ไม่ต้องมาง้อเลย =^= “ฝากเอาน้ำเปล่าอยู่ในตู้เย็นมาให้ด้วย เซนคอแห้ง”

            “หะ...หา?” ผมเหวอไปรอบสอง ฮึ่ย! พี่โกรธเซนแล้ว โป้ง! ผมเดินฟึดฟัดออกไปนอกห้อง ก่อนอื่นก็เจอไอ้คู่กรรม ไอ้คู่นี้มันหวานได้ตลอด 24 ชั่วโมง มันจะแข่งกับเซเว่นไปถึงไหนวะ =O=

             “ไงไอ้สกั๊งค์ลายจุด หายไข้ยัง” ผมเดินเข้าไป ริทแทบจะบ้วนน้ำทันทีเมื่อเจอหน้าผม

            “คึๆๆ >.,< ผมน่ะใกล้จะหายแล้ว แต่พี่น่ะ...หนักหน่อย คิกๆๆ”

            “พูดอะไรของแกไอ้เด็กผี =_=^”

            “ก็เซนเมินขนาดนั้นไม่หนักหรือไง งุงิๆ”

            ทำไมวันนี้ผมอยากถลกขนสกั๊งค์มาทำเป็นพรมเช็ดเท้าจังนะ =__=+

            “ใครบอกกก~” ผมลากเสียงยาว “เซนปรนนิบัติฉันดีจะตาย ทั้งคอยตามใจโน้นนี่ คอยเอาใจสารพัด! แล้วเซนน่ะชอบให้ฉันจูบโดยไม่ขัดขืนด้วยนะเว้ย! ไม่เห็นเหมือนคู่พวกแก กว่าจะได้จูบทะเลาะกันเป็นสิบบรรทัด ฮ่าๆๆ”

            “ขำให้มากๆ นะพี่ชาย ^^” ริทพูดแล้วยิ้มกริ่ม

            “ทำไมวะ”

            “ก็ก่อนที่จะไม่มีโอกาสหัวเราะต่อไป...เนอะเซน ^-^”

            ห๊า!! =[ ] =!!

            ผมหันขวับไป...เหวอออ~ เซนยืนกำมือแน่น เขาตัวสั่นระริกด้วยความโกรธไปทั้งตัว แงๆ! ไรเตอร์ต้องเกลียดคู่เราแน่ๆ เลย (ใช่ - - : ไรเตอร์)

            “เพิ่งรู้นะว่าเซนนิสัยแบบนั้น” เซนพูดเรียบๆ แต่มันก็สามารถทำให้ผมสั่นสะท้านไปทั้งตัว T^T

            “อะ...เอ่อ เซน พี่ขอโทดดดด~” ผมวิ่งปรู๊ดเข้าไปเอาหน้าถูๆ ไถๆ กับไหล่ของเซนอย่างออดอ้อน แต่เซนยังนิ่งเงียบ แงๆ ไม่ชอบเซนสไตล์นี้เลยอ่ะ T^T

            “ปล่อยเซนนะ” เซนพูดเบาๆ ผมสังเกตใบหน้าที่แดงจัดจนลามมาถึงหูของเซน ไม่รู้เซนโกรธหรือว่าเขินกันแน่ ฮือๆ T^T

            “ครับ” ผมตอบเสียงละห้อย เซนเดินขึ้นห้องไป ไอ้เด็กสกั๊งค์หัวเราะคิกๆ อย่างมีความสุข ผมตั้งท่าจะเข้าไปทำร้ายร่างกายมันอีกครั้งแต่ไอ้โน่ขวางไว้

            “หลบไปเลยนะเว้ย! มึงไม่เห็นเหรอว่ามันหัวเราะกู!”

            “เออ แล้วไงวะ ถ้ากูหัวเราะมึงจะต่อยกูเหรอ?”

            ได้ข่าวว่ามึงเป็นนักมวย กูให้มึงเป็นข้อยกเว้นแล้วกัน =3=

            “ฮึ่ย!” ผมสบถแล้วเดินตามเซน แต่เสียงถกเถียงกันของไอ้คู่เวรนี่ยังคงเล็ดลอดเข้าหูผม

            “ริทไปยุ่งอะไรกับเค้า =O=^”

            “ก็ผมเห็นพี่เก่งชอบเอาเปรียบเซนอ่ะ”

            “เลยเชียร์ให้เซนเมินไอ้เก่งเนี้ยนะ”

            “ก็เออดิ คนอย่างไอ้พี่เก่งต้องหัดเข้าใจหัวอกเซนซะมั่ง >O<+”

            “ก้าวร้าวใหญ่แล้วเรา เฮ้อ~ พี่หวังว่าเซนจะดัดสันดานไอ้เก่งได้นะ”

            สันดานเลยเรอะ =O=! นี่ผมดูเลวร้ายขนาดนั้นเลยเหรอ

            สรุป! เซนแกล้งเมินผมโดยมีตัวยุยงอย่างไอ้ริท หน็อย ไอ้เด็กบ้าแกทำให้เซนของฉันแปดเปื้อน! แต่ก่อนที่ผมจะเข้าไปซัดไอ้ริท ผมต้องไปเคลียร์กับเซนก่อน เซนนั่งหันหลังให้ผมอยู่บนเตียง ผมจะเริ่มง้อยังไงดีอ่ะ >.,<

            “เซนครับ”

            “อืม” เซนยังงอนผมอยู่แหงเลย

            “พี่ขอโทษนะพี่พูดแบบนั้น...” ยิ่งนึกยิ่งเจ็บใจ ไอ้เด็กสกั๊งค์มันไม่ยอมบอกเลยว่าเซนมาอยู่ข้างหลัง

            “เซนไม่ได้โกรธพี่เก่งนี่” ทุกคนดูน้ำเสียงและสายตาของคนไม่โกรธสิครับ =O= ผมเข้าไปนั่งข้างๆ เซน เขามองผมด้วยสายตาว่างเปล่า ไร้ความรู้สึก

            “พี่ขอโทษๆๆๆๆ T^T ต่อไปนี้พี่จะไม่นินทาเซนลับหลังอีกแล้ว”

            “เซนเคยเชื่อใจ ไว้ใจ วางใจพี่ แต่ตอนนี้เซนเริ่มไม่มั่นใจแล้วล่ะว่าเซนเลือกถูกหรือเปล่า...” เซนพูดเหมือนกับ...กำลังจะบอกเลิกผมอย่างไงอย่างงั้น! ผมนิ่งไปนานเลยกับคำพูดแสนเย็นชาของเซน เมื่อตั้งสติได้ผมก็ดึงตัวเซนเข้ามากอดแน่นๆ

            “เซนอย่าพูดแบบนั้นสิ เซนหมดรักพี่แล้วเหรอ...เซนไม่รักพี่เก่งแล้วเหรอครับ”

            “เซนเปล่า...พี่เก่งต่างหากที่หมดรักเซน” ผมดึงตัวเซนออกแล้วจ้องตาเซน เขาหลบสายตาผม

            “เอาอะไรมาคิดว่าฉันหมดรักนาย -O-“ เอาแล้วไงไอ้เก่ง! สันดานของแกมันผุดขึ้นมาอีกแล้ว!

            “พี่เก่งเซนบอกตามตรงนะ” เซนประคองหน้าผม “เซนชอบพี่เก่งเพราะพี่เก่งนิสัยแบบนี้แหละไม่ต้องการกระแดะเรียกพี่ เรียกเซน เข้าใจมั้ย =__=+”

            กระแดะ =[ ]=!! แฟนตรู

            “หึ! งั้นก็ดีแล้วที่นายชอบแบบนี้” ผมพูดเบาๆ ก่อนจะพุ่งเข้าจูบเซนอย่างร้อนแรงเพื่อทดแทนเวลาที่เราห่างกัน (เคยด้วยเหรอ?) เซนเคลิ้มไปในรสจูบจนลืมสังเกตว่าตอนนี้ผมคร่อมเขาไว้ด้วยเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยเต็มที เซน...คืนนี้พี่ขอ!

            “อือ...อ๊ะ! อ๊าาา~” เซนครางอย่างเสียวซ่านเมื่อผมเคล้นคลึงทุกสัดส่วนของเขา ผมก้มลงขบเม้มจนเป็นรอยแดงๆ ที่ต้นคอแล้วเอาปากครอบจุดเล็กๆ บนหน้าอกของเซน...

            “อือออ~ พะ..พอเถอะ..”

            “ขนาดปฏิเสธ นายยังปฏิเสธไม่เต็มเสียงเลยเซน...อ๊ะ...อ๊าาา”

            แม้ว่าแอร์จากเครื่องปรับอากาศจะเย็นช่ำซักเพียงใด สองร่างกลับมอบไออุ่นให้กันและกันอย่างไม่ยอมหยุด ก่อนที่พายุพิศวาสจะจบลงอย่างสวยงามนายวาโยมองหน้าคนรักอย่างมีความสุขก่อนจะจุมพิตอย่างดูดดื่มและเริ่มบรรเลงบทเพลงแสนสวาทนั่นอีกครั้ง! เสียงครางของทั้งคู่ดังกึกก้องไปทั่วห้อง...

-----------------------------

นี่แหละที่ถูกแบน เราล่ะไม่เข้าใจเว็บเด็กดีจริงๆ =_=