เวอจิ้นนาย...ฉันขอนะ !

            ร่างบางเดินกลับห้องอย่างเงียบๆ และหยุดลงที่หน้าห้อง...เขาจะขึ้นมาหรือยังนะ...เอ๊ะ! จะไปคิดถึงเขาทำไมกัน ป่านนี้ก็คงกำลังมีความสุขกับคนอื่นไปแล้ว เชอะ คิดแล้วก็กระชากประตูออก เตียงนอนของเขากับภาคินมีแผ่นหลังนายวาโยนอนเรียบร้อยแล้ว ส่วนพ่อคุณทูนหัวตัวร้ายของเขาน่ะเหรอ ก็นอนคลุมโปงอยู่ข้างๆ หนุ่มวาโยนั่นแหละ

            “เซน...เซน..นายหลับแล้วเหรอ” มือเรียวนุ่มสะกินหลังคนที่นอนอยู่บนเตียง แต่สงสัยจะเข้าสู่ห้องนิทราไปแล้วจึงไม่ตอบเลย “เอ๊ะ! เซน นายไปตัดผมตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมผมนายดูสั้นลงจัง...สีผมก็เปลี่ยนด้วย”

            เรืองฤทธิ์เอื้อมมือไปไปสางผมสั้นๆ ดูคุ้นตาของบุคลที่เขาคิดว่าเป็นปฏิภาณ ก่อนที่มือเรียวจะถูกกระชากให้ล้มลงบนเตียง รอยยิ้มซาตานปรากฏขึ้นท่ามกลางความมืด เรืองฤทธิ์เบิกตาโพลงเมื่อเห็นว่าเป็นใคร ริมฝีปากถูกปิดด้วยจูบที่เร่าร้อน บุรุษในยามราตรีตรึงมือเรียวทั้งสองข้างไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียวก่อนจะก้มลงประชิดใบหูและขบกัดมันด้วยความปรารถนา

            “เล่นหัวผู้ใหญ่มันไม่ดีนะริท...เดี๋ยวพี่คงต้องลงโทษกันหน่อย”

            “พะ..พี่โต..อุ๊บ!” ริมฝีปากบางถูกฉกฉวยไปอย่างดูดดื่ม ลิ้นร้อนชำแรกเข้าไปในโพลงปากตวัดเกี่ยวลิ้นเพื่อลองชิมความหวาน ฝ่ายคนตัวเล็กที่ขัดขืนเฉพาะตอนแรกก็ต้องหยุดด้วยความปรารถนาอันเร่าร้อน

            แผ่นอกบางแอ่นรับสัมผัสอย่างเงอะๆ งะๆ ภาคินกะตุกยิ้มเหมือนยินดีก่อนจะไซร้ซอกคอร่างบางที่อยู่ข้างล่างและขบเม้มเพื่อฝากรอยความเป็นเจ้าของไว้ ริมฝีปากเล็กครางออกมาเบาๆ เพราะกลัวคนในห้องจะตื่น ยิ่งเห็นเรืองฤทธิ์กลั้นเสียงครางด้วยความทรมานปนสยิวเท่าไหร่ร่างสูงก็ยิ่งรุกหนักขึ้นเพื่อเรียกเสียงครางออกมา

            ฝ่ามืออุ่นหากแต่สากไต่ไล้หน้าขาเรียวอย่างเพลิดเพลินในสัมผัสลื่นมือ ขณะโน้มลงจุมพิตเร่าร้อนอีกครั้ง เรียวนิ้วเขี่ยผิวผ้าเนื้ออ่อนแล้วเล้าโลมอย่างไม่เร่งร้อน ก่อนจะสอดแทรกขาสะกิดหยอกซอกขาและเนินก้น อีกมือลูบลึกผ่านสาบเสื้อเข้าไปคลึงยอดอกที่แข็งขึงเล่น เนื้อนวลสะท้านกับการกระทำนั้น จงใจบดเบียดร่องระหว่างแก้มก้นนุ่มถูไถเข้ากับส่วนสำคัญของอีกฝ่ายเป็นการ โต้ตอบ ริมฝีปากผละออกแล้วเริ่มรุกรานต่ำลงมา ขบครูดแผ่นอกดูดเย้าปลายยอด มือเรียวเย็นไล้ต่ำลงไปคลี่ปมผ้าคาดเอวด้วยกิริยาเชื่องช้าราวจะให้คลั่ง ทั้งยังขยับโยกสะโพกนิดๆเพิ่มความเสียวซ่านเข้าไปอีกจนได้ยินเสียงหายใจแรง

            “อะ..อ๊าา...อุ๊บ! อื้อ...อืมมม”

            “ชู่ววว์ ฉันรู้ว่านายเสียว...แต่เบาๆ หน่อยก็ได้นะ” คำพูดตรงๆ ของภาคินทำให้เนินโหนกของเรืองฤทธิ์เปลี่ยนสีไปอย่างเห็นได้ชัด กำปั้นเล็กทุบหน้าอกของเขาอย่างอายๆ ก่อนที่เสียงนาฬิกาบนหัวเตียงจะดังขึ้นนั่นทำให้ดวงตากำลังหรี่ตาด้วยความเคลิ้มเบิกโพลงขึ้นและผลักคนตัวสูงออกทันที แต่แรงแค่น้อยนิดมีรึจะสูงคนตัวสูงได้ ภาคินเข้าไปจูบปลอบประโลมอีกครั้งก่อนจะผละออกอย่างอ้อยอิ่งแล้วมองไปอีกเตียง พบว่าวาโยกำลังนอนหลับไม่รู้เรื่องแต่นายปฏิภาณเริ่มขยับตัวแล้วน่ะสิ!

            “ปละ..ปล่อยได้แล้ว...” เรืองฤทธิ์สั่งด้วยเสียงแผ่วเบาแต่มันก็มากพอที่ภาคินจะได้ยิน และได้ผลเขาผละตัวออกอย่างโดยดีก่อนจะลุกขึ้นจัดแจงตัวเองให้เรียบร้อย

            “ตี 2 แล้วเหรอ..งืมๆๆ ฮ้าววว~” หนุ่มผิวขาวบ่นงึมงำแล้วซุกตัวเข้าไปในผ้าห่มอีกครั้ง ภาคินและเรืองฤทธิ์ต่างก็อาบน้ำก่อนนอนอยู่แล้วจึงไม่มีปัญหา แต่ที่มีปัญหาคงจะเป็นคู่นี้นี่แหละ

            “พี่เก่ง! ตื่นเดี๋ยวนี้เลยนะ เดี๋ยวครูแหม่มก็ว่าหรอก ตื่นนน~” ว่าพลางฉุดคนขี้เซาให้ลุกขึ้นจากเตียง แต่คนขี้เซากลับกระชากแขนตัวเองกลับมาด้วยความรำคาญ แต่หารู้ไม่ว่าแรงของเขามันมากพอที่จะดึงอีกคนที่ปลุกเขาอยู่ให้ลงมาบนเตียงกับเขาด้วย เรืองฤทธิ์มองทั้งคู่ตาค้าง เพราะภาพที่เห็นคือปฏิภาณกำลังคร่อมวาโยอยู่ด้วยสีหน้าตกใจ ผิดกับวาโยที่นอนหลับไม่รู้เรื่องแต่ก็บรือตาขึ้นมองหน้าปฏิภาณชัดๆ ดวงตาของทั้งคู่สบตากันโดยไม่ได้ตั้งใจ เสียงหัวใจคนที่แอบชอบอย่างปฏิภาณเต้นไม่เป็นจังหวะ

            หมับ! อุ้งมือสากปิดตาคนตัวเล็กก่อนจะลากออกไป

            “แอบมองคนเค้าจู๋จี๋กันมันไม่ดีนะ เดี๋ยวก็เป็นตากุ้งยิงหรอก”

            “ผมไม่ได้แอบมองนะ ก็มันเห็นอ่ะ...”

            “แล้วจะไปมองทำไม พี่จำได้ว่าเคยทำให้เราเยอะกว่านี้ไม่ใช่เหรอ หรือยังไม่พอ เอาอีกมั้ย”

            แปร๊ดดด~ เรืองฤทธิ์ผลักภาคินอย่างงอนๆ แล้วเดินนำหน้าไป ภาคินมองคนในห้องที่กำลังเคอะๆ เขินๆ กันอยู่แล้วตะโกนเรียกทั้งคู่

            “พวกนายจะเขินกันอีกนานมั้ยฮะ! เดี๋ยวครูแหม่มก็รออีกหรอก”