เวอจิ้นนาย...ฉันขอนะ !

            “พี่เก่ง! ตื่นเดี๋ยวนี้เลยนะ เดี๋ยวครูแหม่มก็ว่าหรอก ตื่นนน~”

               ว่าพลางฉุดคนขี้เซาให้ลุกขึ้นจากเตียง แต่คนขี้เซากลับกระชากแขนตัวเองกลับมาด้วยความรำคาญ แต่หารู้ไม่ว่าแรงของเขามันมากพอที่จะดึงอีกคนที่ปลุกเขาอยู่ให้ลงมาบนเตียงกับเขาด้วย เรืองฤทธิ์มองทั้งคู่ตาค้าง

                 เพราะภาพที่เห็นคือปฏิภาณกำลังคร่อมวาโยอยู่ด้วยสีหน้าตกใจ ผิดกับวาโยที่นอนหลับไม่รู้เรื่องแต่ก็บรือตาขึ้นมองหน้าปฏิภาณชัดๆ ดวงตาของทั้งคู่สบตากันโดยไม่ได้ตั้งใจ เสียงหัวใจคนที่แอบชอบอย่างปฏิภาณเต้นไม่เป็นจังหวะ

            หมับ! อุ้งมือสากปิดตาคนตัวเล็กก่อนจะลากออกไป

            “แอบมองคนเค้าจู๋จี๋กันมันไม่ดีนะ เดี๋ยวก็เป็นตากุ้งยิงหรอก”

            “ผมไม่ได้แอบมองนะ ก็มันเห็นอ่ะ...”

            “แล้วจะไปมองทำไม พี่จำได้ว่าเคยทำให้เราเยอะกว่านี้ไม่ใช่เหรอ หรือยังไม่พอ เอาอีกมั้ย”

            แปร๊ดดด~ เรืองฤทธิ์ผลักภาคินอย่างงอนๆ แล้วเดินนำหน้าไป ภาคินมองคนในห้องที่กำลังเคอะๆ เขินๆ กันอยู่แล้วตะโกนเรียกทั้งคู่

            “พวกนายจะเขินกันอีกนานมั้ยฮะ! เดี๋ยวครูแหม่มก็รออีกหรอก”

            “เออๆ เดี๋ยวไป!” วาโยตอบออกไปแบบปัดๆ แล้วปิดประตูก่อนจะโยนผ้าเช็ดตัวสีน้ำเงินเข้มมาให้ปฏิภาณที่ยังนั่งอึ้งอยู่

            “มองอะไรเล่า จะอาบมั้ยน้ำ”

            “อะ..อาบครับอาบ แต่พี่เก่งอาบก่อนเถอะครับ เซน...”

            “ได้ไงเล่า! เดี๋ยวไอ้ขี้โวย (โตโน่) มันก็ว่าอีกหรอก อาบด้วยกันน่ะดีแล้ว จะได้เร็วๆ”

            “ครับ...ฮะ! อะไรนะครับ”

            “ก็อาบๆ ไปเถอะน่า นายอาบในอ่างก็ได้ เดี๋ยวฉันอาบฝักบัวเอง เร็วดิ!”

            “อะ...เอ่อ..” ปฏิภาณอ้ำอึ้ง แต่ก็ยอมเดินไปในห้องน้ำด้วยสายตาละห้อย วาโยยิ้มนิดๆ แล้วถือผ้าเช็ดตัวเดินตามไป

            ในระหว่างที่ร่างบางกำลังยืนรอให้น้ำในอ่างเต็มก็ค่อยๆ ชำเลืองมองไปฟากของวาโย เสียงถอดเสื้อผ้าของเขาดังมาเป็นระยะจนมันเงียบไป....นั่นแสดงว่า...ทั้งเนื้อทั้งตัวของเขาไม่มีเสื้อผ้าชิ้นไหนให้ถอดอีกแล้ว...คิดแล้วเลือดฝาดก็สูบฉีดขึ้นมาบนใบหน้าหวาน ปฏิภาณส่ายหัวน้อยๆ เพื่อไล่ความคิดบ้าๆ นี่ออกไปและเริ่มปลดกระดุมเสื้อของตัวเองออกแล้วปลดเข็มขัดโดยไม่ลืมปิดผ้าม่านสีขาวขุ่นไว้เพื่อป้องกันให้ใครคนนั้นเห็น

            “เซน! ช่วยด้วยยยย~”

            “เฮ้ย พี่เก่งเป็นอะไรอ่ะ”

                    ปฏิภาณร้องอย่างตกใจก่อนจะกระชากป้าม่านออกและใช้สายตาสำรวจดูว่าเกิดอะไรขึ้น อึก! หนุ่มน้อยกลืนน้ำลายลงลำคอช้าๆ เพราะภาพที่เห็นมันเกิดจะบรรยาย...ขาที่กางออกทั้งสองข้างโดยที่ไม่มีอะไรปกคลุมนั่น...แขนที่ยันพื้นไว้เพื่อไม่ให้ตัวเองล้มลง...แล้วยังสีหน้าหวาดเสียวแบบนั้น...มันยั่วยวนเกินไปแล้ว! ปฏิภาณหันหลังกลับแล้วเอื้อมมือไปกุมหัวใจตัวเองไว้ก่อนจะสูดหายใจเข้า-ออกลึกๆ

            “โอ๊ยย ถามได้ ฉันก็ลื่นล้มน่ะสิ! นายรีบๆ มาพยุงฉันขึ้นเร็วเซ่!”

             คุณหนูอารมณ์ร้ายสั่งด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด ปฏิภาณสูดหายใจเข้าอีกครั้งก่อนจะค่อยๆ เคลื่อนตัวเองไปใกล้ๆ แล้วยื่นมือให้โดยไม่มองหน้าวาโยสักนิด หมับ! วาโยคว้าหมับแล้วออกแรงดึงอย่างสุดแรง

            พลั่ก!

            “โอ๊ยยยย”

            “เฮ้ยย! ฉันบอกให้นายดึงฉัน แล้วทำไมไม่ดึงว่ะ ไอ้บ้าเอ๊ยยย...อ๊ะ! โอยยย” คนเจ้าอารมณ์อุทานดังลั่นเมื่อจังหวะที่เขาออกแรงดังปฏิภาณไม่ยอมดึงเขาขึ้น ทำให้เขาต้องมานอนแอ้งแม้งอยู่บนแผ่นอกของปฏิภาณ...ในสภาพ...เปล่าเปลือย!

            “เซน..เซนขอโทษครับ...พี่เก่งช่วยลุกขึ้นก่อนได้มั้ย” เพราะไอ้เจ้าเก่งคุงมันเสียดสีกับน้องผมอยู่ ปฏิภาณคิดในใจแล้วมองส่วนล่างที่กำลังเริ่มชูชันขึ้น

            “ฉันเจ็บอยู่ไม่เห็นหรือไง รออีกแป๊บนึงได้มั้ย ตอนนี้มันเจ็บจะตายอยู่แล้วเนี้ย”

            “ครับ...ก็ได้ครับ”

            ตึกตึกตึกตักตัก~!  

              เสียงหัวใจคนข้างล่างเต้นถี่ยิบแถมยังเต้นแรงซะจนวาโยรู้สึกได คุณหนูจอมเจ้าเล่ห์คิดอะไรสนุกๆ ได้ และแน่นอนว่ามันต้องไม่เป็นเรื่องดีต่อปฏิภาณเป็นแน่

            และก็เป็นอย่างที่คิด...วาโยขยับตัวเสียดสีกับร่างเปลือยท่อนบนของปฏิภาณอย่างจงใจ และเริ่มสัมผัสถึงบางอย่างที่กำลังแข็งและชูชันขึ้น มือเรียวฉบับคนไม่เคยทำงานลูบใบหน้าหวานปฏิภาณอย่างยั่วยวน

            “ทำไมนายหน้าหวานนักนะ...”

            “เอ่อ...พี่เก่ง...”

            “ดูสิ ผิวเนียนละเอียดกว่าฉันอีก” มือลูบไปที่เนินโหนกสีแดงระเรื่อ

            “พะ...พี่เก่ง..”

            “กรามก็เรียว...ไม่เห็นเหมือนผู้ชายซักนิด...” ลูบไปที่ขากรรไกรไล่จนไปถึงไหปลาร้าอย่างแผ่วเบา

            “...อื้ออ~” และคนตัวเล็กก็ส่งเสียงครางออกมาเมื่อมือนั้นไล่ลงไปจนถึงแผ่นท้องแบนเรียบ

            “กล้ามก็ไม่มี นายนี่มันอ้อนแอ้นชะมัด..” ว่าแล้วก็ไล่ลงไปถึงขาเรียวที่กระตุกเกร็งเมื่อมือนุ่มมาสัมผัส

            “...ยะ...อย่า...”

            “อย่าอะไร อย่าหยุดเหรอ ได้...” พูดเบาๆ อย่างเจ้าเล่ห์แล้วค่อยๆ เล่นปูไต่ขึ้นมาอย่างสนุกสนาน แต่คนข้างล่างกับไม่สนุกเลยซักนิด เพราะเขาไม่รู้ว่าคุณหนูเจ้าหัวใจนี้จะมามุกไหนถึงทำแบบนี้

            “ริมฝีปากนายเนี้ย...ทั้งบาง...ทั้งสีชมพู...”

            “พอเถอะครับ ผมว่าพี่น่าจะหายเจ็....อุ๊บ!” คำพูดทั้งหมดกลืนหายลงไปในลำคอ เพราะวาโยกดริมฝีปากลงมาเพื่อลองใจ คนที่แอบชอบอยู่แล้วนั้นมีรึจะปฏิเสธสัมผัส ปฏิภาณค่อยๆ สอดมือคล้องต้นคอของวายโยอย่างเคลิบเคลิ้มแล้วออกแรงดันเข้ามาเพื่อให้สัมผัสร้อนแรงยิ่งขึ้น วาโยที่ตอนแรกแค่แกล้งสนุกๆ ก็เผลอรุกจูบอย่างลืมตัว

            ก๊อกๆๆ ก๊อกๆๆ! ปังๆๆ!